Μια έκθεση, που παρουσιάζεται αυτές τις μέρες στο Μουσείο Εθνικής Ιστορίας του Βουκουρεστίου με τίτλο «Η χρυσή εποχή - Ανάμεσα στην Προπαγάνδα και στην Πραγματικότητα» ξαναφέρνει στο προσκήνιο τα άσματα των νεαρών πιονέρων, κάνει μόδα τις κόκκινες γραβάτες τους και προκαλεί ένα νέο κύμα κομμουνιστικού chic, ανάλογου με τη «νοσταλγία της Ανατολής» (Ostalgie) που έχει καταλάβει την τελευταία δεκαετία τη Γερμανία. «Φυσικά όλα θα ήταν καλύτερα, αν το παρελθόν είχε αντιμετωπιστεί με ένα νομικά ορθό τρόπο, αλλά δε θα υπάρξουν περαιτέρω δίκες εξαιτίας της έλλειψης κατηγοροουμένων.

Κατά μία έννοια είναι θετικό το γεγονός ότι τα σοσιαλιστικά εμβλήματα γίνονται εμπορικά σήματα. Οταν τα πατριωτικά τραγούδια και τα επίσημα πορτρέτα αποκτήσουν τον ανώδυνο χαρακτήρα των μοδάτων αναμνηστικών, η συζήτηση για τον κομμουνισμό και την Αριστερά θα γίνει σοβαρότερη και λιγότερο αφελής εδώ στη Ρουμανία», έγραψε σε προχθεσινό του άρθρο στην εφημερίδα Cotidianul, ο Σιλβίου Μιχάι.

Τα ανατολικογερμανικά σαραβαλάκια, ο Εριχ Χόνεκερ και οι σημαίες της πάλαι ποτέ DDR ήταν την τελευταία δεκαετία τα δημοφιλέστερα σουβενίρ στα τουριστικά μαγαζάκια του Βερολίνου, αλλά η Vergangenheitsbewaeltigung (η συμφιλίωση με το παρελθόν) δεν έχει επιτευχθεί ακόμη. Ισως μία από τις ενθαρρυντικότερες προσπάθειες ήταν μια φετινή κινηματογραφική παραγωγή, η οποία για πρώτη φορά δε διακατέχεται από ψυχροπολεμικά σύνδρομα και προσπάθειες αναδρομικού ρεβανσισμού εναντίον του ανατολικογερμανικού καθεστώτος. Η ταινία «Η ζωή των άλλων» αφηγείται την ιστορία ενός-συμπαθούς!- πράκτορα της Στάζι, ο οποίος ταυτίζεται με τη ζωή του ζεύγους καλλιτεχνών, που παρακολουθεί κατά πόδας. Υπό κανονικές συνθήκες η γερμανική παραγωγή θα έφτανε το πολύ πολύ μέχρι την Μπερλινάλε, άντε και τα εγχώρια κινηματογραφικά βραβεία. Στο πλαίσιο του νέου ρεύματος, που αντιμετωπίζει πλέον τον πρώην υπαρκτό σοσιαλισμό με λιγότερο φόβο και πάθος, η ταινία είναι υποψήφια για Οσκαρ ξενόγλωσσης παραγωγής!

Στο Αμβούργο φιλοξενείται αυτήν την περίοδο στην Πινακοθήκη του γερμανικού λιμανιού έκθεση για τη σύγχρονη κινεζική τέχνη, που ξεκινά από το σοσιαλιστικό ρεαλισμό των καλλιτεχνών επί Μάο, τις εξιδανικευμένες εικόνες από τη ζωή των εργατών και των καλλιεργητών και την ευφορία της Πολιτισμικής Επανάστασης μέχρι τη σημερινή συγκεκαλυμμένη ή μη κριτική στο κόμμα. Στο κατάστημα της Kunsthalle τα πορτρέτα του Μάο γίνονται ανάρπαστα από πιτσιρικάδες, που φορούν μπλουζάκια με τη φάτσα του Τσε Γκεβάρα και κονκάρδες με σφυροδρέπανα και ανησυχούν για την υγεία του Φιντέλ Κάστρο. Την ίδια στιγμή στο μπαρ KGB, στην καρδιά του Μανχάταν, διεξάγονται λογοτεχνικές βραδιές κάτω από σοβιετικά πόστερ και στη Σιγκαπούρη στο εστιατόριο «Σπίτι του Μάο», οι θαμώνες τρώνε κοτόπουλο «α λα μεγάλο τιμονιέρη», το οποίο σερβίρεται από προσωπικό ντυμένο με στρατιωτικές στολές!

Ακόμη και στην Ελλάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Modern Times ημερολόγιο με θέμα «Οι Κόκκινοι» και εξώφυλλο τον Στάλιν και τους διαδόχους του. Οχι, μπλουζάκια με το Ζαχαριάδη δεν κυκλοφόρησαν στο Μοναστηράκι. Προς το παρόν τουλάχιστον.

LE PROVOCATOR  D ARTICLE C EST CHIC ARTISTIC

MOLIS AGORASA T-SHIRT ZAXARIADH STO KOLONAKI