Συνεχίζεις και μας κρατάς συντροφιά Κωνσταντίνε, ευχαριστούμε...

Φιλε μου κατ αρχας πολυ το χαρηκα που διαβασες αυτα που εγραψα.Θα σου πω(οχι ποιητικα, γιατι δεν τα καταφερνω) οτι το μονο σιγουρο σε μενα ειναι οτι εγω διαλεξα την γυναικα μου(δεν το εχω μετανοιωσει στιγμη) και το χρωμα του αυτοκινητου μου.Για πολλα αλλα, αλλοι και μεσα σε αυτους και η ιδια η ζωη αποφασιζαν για μενα.Δεν παραπονιεμαι με οτι εχω καταφερει μεχρι τωρα.Το σπουδαιοτερο εργο μου τα 2 μου παιδια.Οσο για μενα προσπαθω τωρα που εχει αρχισει η αντιστροφη μετρηση να κανω πραγματα που δεν μπορεσα μεχρι σημερα.Ειναι και αυτο ενα κινητρο να συνεχισω και σοβαρο μαλιστα.Ευχαριστω για τον χρονο σου.Να ξερεις οτι παρακολουθω την δουλεια σου την οποια θαυμαζω.

Καταρχήν θέλω να σε ευχαριστήσω για τα καλά σου λόγια

Πιστεύω ότι όλη η ζωή μας είναι ένα όνειρο,

 Θυμάσαι πως έβλεπες τον κόσμο όταν ήσουν παιδί ?

δεν σου φένεται σαν να ήταν ένα όνειρο?

Πριν  χρόνια ποιός ονειρικος εαυτός σου αποφάσισε την καριέρα σου,  διάλεξε την γυναικα σου, το χρώμα του αυτοκινήτου σου?

Πότε ήταν, ποιά ήταν τα σχεδιά σου, πότε άλλαξες?

Τώρα που είσαι??

Εγώ κάπου μέσα στο χρόνο γράφω και εσύ μέσα σε ένα αλλο χωροχρόνο διαβάζεις΄

Δέν σε ξέρω αλλά είμαι σίγουρος

Πως μια βραδυά, στην ονειρική Σελεφάις, την παρουσία σου ένιωσα....

Σ αυτους που την αισθηση να ειναι παιδια δεν εχασαν.........ΦΙΛΕ νασαι καλα που τουτη δω την ωρα του μεσημεριου με εκανες να ξανασκεφτω ορισμενα πραγματα για την σιωπη των μοναδων και τις μαγικες χωρες των ονειρων.Νασαι καλα να μας ταξιδευεις με τα γραπτα σου σε ονειρεμενους δρομους .

Καλή μου c_dv....

... μεσα στα μυαλα αλλων μοναδων, η δικη του σκεψη θα χαρακτει... και θα ειναι ιδια.. οπως η σκεψη των πολλων... οπως η σκεψη που κοπασαι, μα δεν σιωπασαι ποτε. η μοναδα ποτε δεν ηταν μοναδα και ποτε δεν θα ειναι.